Van klas naar Karrewiet

OUD-LEERLING SCHOPT HET TOT SCHERMGEZICHT 

Brasschaat - Op Ketnet bij Karrewiet zien we haar elke week op het scherm: warm en helder. Maar voor Maurane Proost het nieuws uitlegde aan duizenden kinderen, zat ze in de klas op Atheneum Brasschaat. Zes jaar lang. En als je haar vandaag hoort, merk je snel: die schooltijd gaf haar richting  

“Het was een heel leuke tijd,” vertelt Maurane. “Vooral omdat ik het gevoel had dat je daar geen nummer was. Je mocht er echt jezelf zijn.” 

 Wat haar vooral bijblijft, is de open sfeer en de band met leerkrachten. Je kon er terecht met problemen, vragen en ook initiatief kreeg ruimte. “Als je een idee had, mocht je dat gaan pitchen. Er werd geluisterd en er was ruimte om je te ontwikkelen.”, duidt ze. “Dat gaf ruimte om te groeien.” 

Leren leren in Latijn-Grieks 

Maurane volgde Latijn-Grieks. Latijn werd een favoriet vak, mede dankzij meneer Martens. “Dat was iemand om op terug te vallen. Iemand die je in je waarde laat en waar je bij terecht kan.”, mijmert ze.

De richting was pittig, maar precies dat vormde haar. “Met de taal Latijn ben je achteraf niet veel meer, met de cultuur wel. Het leert je leren en het pusht je om door te zetten en verder te geraken in het leven. 

Momenten die blijven hangen 

Sommige lessen blijken pas jaren later goud waard. Zo denkt Maurane opvallend vaak terug aan Cédric Horbach, haar leerkracht Nederlands. . “Nederlands was niet meteen mijn favoriete vak in de eerste jaren,” lacht ze. “Ik vond dat soms heel moeilijk.” En toch: net in één van die lessen ging het over journalistiek; welke vragen je stelt, hoe je een interview opbouwt. “Ik dacht toen: alsof ik dat ooit ga gebruiken. En nu denk ik daar echt dagelijks aan. Die vragen heb ik nu heel veel nodig.” 

Maar het echte kantelpunt kwam van meneer Van der Cruijsen, haar leerkracht Frans. Na een presentatie zei hij iets wat bleef hangen: ‘Je Frans is misschien niet zo goed, maar je presenteert het zo goed. Je legt het zo goed uit. Je moet daar iets mee doen. Dat is echt iets voor jou.’ 

Maurane: “Ik dacht: ja sure… presenteren, wat dan? En toen ben ik beginnen nadenken over journalistiek. En ik ben hem nog altijd dankbaar dat hij dat gezegd heeft in het zesde.” 

Van ‘dokter’ naar ‘dromen’ 

Want Maurane had eigenlijk lang één plan: dokter worden. “Dat was mijn doel,” zegt ze. Achteraf noemt ze het “het meest realistische” binnen Latijn-Grieks, een pad dat vaak vanzelfsprekend lijkt. Maar gaandeweg voelde ze dat het niet klopte. Het zaadje was geplant: presenteren, vertellen, uitleggen.  

“Niet dat keurslijf: je hebt Grieks-Latijn gedaan, dus jij moet dokter worden. Nee.” Ze koos bewust voor de hogeschool. Praktischer. Doen. Proberen. “Ik had het ook echt gehad met studeren. Ik wou iets gaan doen. Een beroep leren.” In haar laatste jaar journalistiek bij Thomas More liep ze stage bij Karrewiet. En toen ging het snel: een zwangerschapsvervanging, iemand die vertrok… “En eigenlijk zit ik er nu al negen jaar.”  

En ergens leeft er ook nog een kinderdroom in mee: Ketnet-wrapper worden. “Dat voelde als iets onbereikbaars,” zegt ze. “Alsof je daar niet kon geraken maar in die rol geboren werd.” Tot je ineens in die studio staat. “Met een glijbaan. En dan denk ik: hoe ben ik hier terechtgekomen?” 

De ene dag Pommelien, de andere dag wereldnieuws 

Maurane romantiseert haar job niet. “Bij Karrewiet beleven we de harde wereld van het nieuws. Het is hard werken.” Maar net die afwisseling maakt het voor haar zo waardevol. “De ene dag zitten we op Zomerhit bij Pommelien Thijs tussen schreeuwende fans. En de volgende dag is er een aanslag gebeurd en moet je dat zo duidelijk mogelijk uitleggen aan kinderen.”  

Dat laatste vindt ze het moeilijkst, maar daardoor ook het boeiendst. “Kinderen zien nog het goede in de wereld. Je moet beelden weglaten, het helder houden, en toch de realiteit niet wegduwen.” 

Een open blik op leerlingenverhalen 

Wat Maurane doorheen alles blijft drijven, is haar interesse in het verhaal achter mensen. Ze komt daarom nog regelmatig op Invento, in Atheneum Schoten (waar haar mama, Vicky Zijs, werkt) en blijft er projecten ondersteunen. 

“In scholen zitten veel leerlingen met een verhaal, maar zeker in Atheneum Schoten” zegt ze. “Ze worden vaak snel gelabeld of gezien al ‘moeilijk’, maar meestal zit er meer achter en hebben die kinderen een reden om zich zo te gedragen.” Volgens Maurane is dat ook een opdracht voor Karrewiet: kinderen hun wereld groter maken. “Sommigen weten niet dat er kinderen in leefgroepen wonen, of bij pleeggezinnen. Het is aan ons om die wereld open te trekken.” 

En af en toe krijgt ze iets terug dat alles samenvat. “Op een proclamatie van Atheneum Schoten kwam er een leerling naar mij die pas op zijn zestiende in België aankwam,” vertelt Maurane. “Hij zei: ‘Ik heb Nederlands geleerd dankzij Karrewiet, dankzij u.’ Dan denk ik echt: wauw, daar doe je het toch voor?” 

En voor leerkrachten klinkt het als een motto, dat perfect past bij haar eigen parcours: 

“Als je iets in iemand ziet: zeg het. Spreek die persoon daarop aan. Ze doen ermee wat ze willen. Misschien leggen ze het even opzij. Maar je plant wel een zaadje.”